Biografia
Urodziła się w 1935 roku w Olkuszu. Po ukończeniu trzyletnich studiów zootechnicznych w latach 1955–1960 pracowała w rolniczych placówkach terenowych. Równolegle rozpoczęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim (rozpoczęte w 1958) i w 1964 ukończyła je pod kierunkiem Romana Ingardena, studiując również historię i teorię literatury m.in. u Marii Dłuskiej i Henryka Markiewicza.
W latach 1964–1971 była pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Instytucie Nauk Społecznych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, a następnie, w latach 1971–1973, pracownikiem naukowym i dziennikarzem w Ośrodku Badania Stosunków Wschód-Zachód w Warszawie. Doktorat z filozofii uzyskała w 1972 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1973 do emerytury pracowała w Zakładzie Historii Filozofii Uniwersytetu Śląskiego (w stanie wojennym relegowana z tej uczelni do 1989).
W okresie PRL razem z Janem Szewczykiem była uznawana za jedną z głównych teoretyczek marksizmu jako „filozofii pracy”. W swojej książce „Pojęcie pracy w filozofii Stanisława Brzozowskiego” (wydanej w 1976 przez Wydawnictwo Literackie, będącej skróconą wersją pracy doktorskiej) eksponowała marksistowski charakter twórczości Brzozowskiego, uwydatniała związki jego filozofii (a właściwie swoistą antycypację) z twórczością György Lukácsa oraz Antonio Gramsciego.
W licznych artykułach publikowanych w czasopismach filozoficznych wdawała się w polemiki z uproszczonymi, umetafizycznionymi wizjami marksizmu reprezentowanymi przez post-stalinowskich polskich filozofów-marksistów. W okresie powstania Solidarności była pierwszą przewodniczącą Koła NSZZ „S” na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego. Po 1989 roku pozostawała aktywna naukowo, zajmowała się problematyką religijną polskiego katolicyzmu i fenomenologią francuską; była tłumaczką Husserla i Levinasa.
Członkini Rady Programowej Centrum Badań Filozoficznych im. Romana Ingardena.