Zbigniew Cieślik
Biografia
Zbigniew Cieślik urodził się 2 października 1949 roku w Olkuszu. W 1969 roku podjął naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu, którą ukończył w sierpniu 1973 roku. Promowany był przez generała broni Floriana Siwickiego.
Rozpoczął służbę jako dowódca plutonu, następnie dowódca kompanii ochrony i regulacji w 2. Dywizji Zmechanizowanej w Nysie. Potem objął stanowisko oficera operacyjnego w sztabie 2. Dywizji Zmechanizowanej. W 1977 roku, po wyróżnieniu, skierowano go na studia Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie; po ich ukończeniu powierzono mu funkcję szefa sztabu – zastępcy dowódcy 42. Pułku Zmechanizowanego w Żarach (11. Dywizja Pancerna).
W 1985 roku po ukończeniu kursu dowódców pułku został dowódcą 25. Pułku Zmechanizowanego w Opolu (10. Dywizja Pancerna), a pod jego dowództwem jednostka ta uzyskała tytuł przodującej w Śląskim Okręgu Wojskowym. W 1988 objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W 1990 podjął studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacyjnej Rosji w Moskwie, które ukończył z wyróżnieniem w 1992 i objął dowództwo 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej, która dwukrotnie została wyróżniona na szczeblu sił zbrojnych.
10 listopada 1994 awansował na generała brygady. W 1995 objął stanowisko zastępcy szefa Zarządu Operacyjno–Strategicznego w Sztabie Generalnym WP. Był współautorem opracowania „Program Modernizacji Technicznej i Integracji z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego”. W 1995 w Stanach Zjednoczonych ukończył specjalistyczny kurs w zakresie roli prawa we współczesnych operacjach. W 1997 został szefem Zarządu Organizacyjnego SG WP, a od 1999 - po zmianach organizacyjnych - objął funkcję szefa Generalnego Zarządu Planowania Strategicznego (P5) SG WP. W tym samym roku ukończył kurs dla kierowniczej kadry sił zbrojnych w Centrum Marshala. Po wstąpieniu Polski do NATO kierował pierwszym opracowaniem „Program Przebudowy i modernizacji Technicznej sił zbrojnych w latach 2001–2006”.
15 sierpnia 2000 na dziedzińcu Belwederu został awansowany na generała dywizji. W 2001 powierzono mu stanowisko asystenta szefa Sztabu Generalnego WP. W latach 2002–2007 piastował stanowisko szefa Generalnego Zarządu Zasobów Osobowych (P1) w SG WP oraz funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy Wojsk Lądowych. W 2007 zakończył zawodową służbę wojskową. Po przejściu w stan spoczynku pracował w Akademii Obrony Narodowej, a następnie w Akademii Sztuki Wojennej.