Włodzimierz Brayczewski

Włodzimierz Brayczewski urodził się w Olkuszu jako syn Brunona i Konstancji Konstantynowiczówny. W młodości działał w polskich organizacjach niepodległościowych i samokształceniowych; brał udział w zjeździe delegatów w Kijowie (1912) i kierował Uczniowską Korporacją Polską w Łucku (1913–1914). Zdał maturę i studiował prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1915 r. został powołany do armii carskiej.

Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1915 r. uzyskał stopień chorążego i brał udział w walkach na froncie z Niemcami i Austro-Węgrami. W 1917 r. służył w 1 Pułku Strzelców Polskich, a następnie w Dywizji Strzelców Polskich. Walczył pod Husiatynem, Kuropatnikami, Baranówką i Czabarówką, wykazując męstwo pod Czabarówką. Po rozbrajaniu I Korpusu Polskiego został internowany, potem powrócił na teren Wołkowyska i Białegostoku, gdzie brał udział w akcjach niepodległościowych i rozbrajaniu okupantów.

W dniu 1 grudnia 1918 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Służył w Piotrkowskim Okręgowym Pułku Piechoty, a następnie dowodził 10 kompanią strzelecką w tworzącym się 26. pp oraz III batalionem tego pułku. Udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej; w czerwcu 1920 r. dowodził 10 kompanią 26 pp i odegrał kluczową rolę pod Rudnią-Radowelsko, zdobywając karabiny maszynowe i odpierając bolszewików. Został ranny w 1920 r. w goleń. W 1921 r. odznaczony Krzyżem Srebrnym orderu Virtuti Militari.

W okresie międzywojennym przeszedł szereg służbowych awansów, brał udział w kursach doskonalenia oficerów, pełnił funkcje w Wyższej Szkole Wojennej oraz dowodził batalionami. W 1935 r. awansował na podpułkownika. W 1939 r. dowodził 14. pułkiem piechoty we Włocławku i brał udział w kampanii wrześniowej, m.in. w bitwach w korytarzu pomorskim oraz nad Bzurą, gdzie został ranny. Po kapitulacji Warszawy wstąpił do SZP i wkrótce aresztowany przez Niemców; był jeniećcem w oflagach Woldenberg, Murnau i Molsdorf. W lipcu 1940 r. rozpoczął konspiracyjną pracę jako dowódca ruchu oporu w obozie jenieckim, a po uwolnieniu służył w Polskich Siłach Zbrojnych i II Korpusie, pełniąc funkcje kwatermistrza i zastępcy dowódcy.

Po demobilizacji osiedlił się w Anglii. Zmarł 12 maja 1947 r. w Northwich i pochowany został na tamtejszym cmentarzu Northwich Cemetery w Cheshire. Symboliczny grób ppłk. Brayczewskiego znajduje się na Powązkach w Warszawie.