Arnold Jaskowski
Biografia
Arnold Jaskowski urodził się 7 grudnia 1897 roku w Olkuszu. W Moskwie ukończył Jarosławski Korpus Kadetów oraz Aleksandrowską Szkołę Wojskową.
W latach 1916–1917 służył w armii rosyjskiej, przydzielony do 24 Syberyjskiego pułku piechoty. Awansował do chorążego piechoty, a następnie dowodził plutonem w 282 i 744 pułkach piechoty. Po krótkim pobycie w szpitalu służył w 434 pułku piechoty jako dowódca kompanii zwiadu.
Po rewolucji październikowej przeszedł 12 listopada 1917 roku do I Korpusu Polskiego w Rosji, przydzielony do Legii Rycerskiej. 20 stycznia 1918 roku został w Homlu aresztowany przez bolszewików, lecz zdołał zbiec i powrócić do jednostki. Po demobilizacji Korpusu przedostał się na Syberię; służył w 1 pułku strzelców, a we wrześniu 1918 roku odkomenderowano go do polskiej szkoły oficerskiej w Nowonikołajewsku. Po ukończeniu przydzielony był do 2 pułku strzelców w składzie 5 Dywizji Strzelców, gdzie dowodził plutonem, a od 19 września do 2 listopada 1919 roku kompanią zwiadu i oddziałem konnych zwiadowców.
10 stycznia 1920 roku koło stacji Klukwiennajawraz z resztą dywizji dostał się do niewoli, lecz zbiegł i przez Estonię dotarł do Warszawy 11 sierpnia 1920 roku. 19 sierpnia 1920 roku objął dowództwo w 2. Siberian Infantry Regiment, a 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W latach 1923–1924 był adiutantem baonu sztabowego, a później ponownie dowodził kompanią, awansując do kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. W 1928 roku został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów, gdzie dowodził kompanią i był adiutantem pułku.
3 listopada 1932 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie jako słuchacz Kursu 1932/34. W 1933 roku nie ukończywszy kursu powrócił do służby liniowej w 1 pułku piechoty Legionów, a 17 czerwca 1934 roku przeniesiony został do 85 pułku piechoty. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem od 1 stycznia 1935 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie dowodził baonem.
11 kwietnia 1938 roku objął dowództwo III baonu 80 pułku piechoty i pozostał na tym stanowisku po mobilizacji. Po wycofaniu spod Mławy nad Narwią dowodził przejściowo zgrupowaniem, a na czele baonu od 14 września 1939 roku uczestniczył w obronie Warszawy. Uniknął niewoli po kapitulacji stolicy i w listopadzie 1939 roku dotarł do Francji. W lutym 1940 roku został przydzielony do Brygady Strzelców Podhalańskich jako dowódca IV baonu, z którą brał udział w kampanii norweskiej i francuskiej. Po rozwiązaniu brygady służył m.in. w I Korpusie Polskim w Wielkiej Brytanii.
Publikował w londyńskiej „Polsce Walczącej”, a w 1944 roku wydał w Glasgow książkę „Kampania norweska”. Po wojnie pozostawał na emigracji.